Naar iets op zoek?
10 Search Results For

chocolade

Chocola

Author:

Vroeger kon ik gemakkelijk een hele BonBonBloc op. Of een 200-grams Cote d’Or Puur met hazelnoten.
Chocola was m’n grote liefde. Ik at het vaak. En veel.

Ik heb altijd chocola in huis. En als dat op is, vergrijp ik me aan beschuiten met roomboter en hagelslag.
Sinds ik onder hypnose ben geweest heb ik de schade altijd goed kunnen beperken. Ik at nog elke dag chocola. Geen hele repen meer. Gewoon een klein stukje.
Dat ging lang goed. Tot een dikke maand geleden.

Alles kan ik goed laten staan. Chips, friet met mayo, alle soorten kaas of zure matten. Tot mijn grote spijt nam chocola de overhand.
Een klein stukje werd een groot stuk. En een groot stuk nóg groter.
En toen voelde ik dat het niet goed was.
Het moest anders.

De hypnosejuf had me ooit verteld dat ‘een afkeer van chocola’ bestaat. Dat zou betekenen dat ik nooit meer chocola zou willen. Geen M&M’s meer als ik met Moraal op de bank zit. Nooit meer een Snickers, Mars of Twix als ik een schoolreisje heb.
Nooit meer hemelse chocolademousse in mijn favoriete restaurant.

Ik zag dat totaal niet zitten. Een leven zonder chocola bestaat voor mij niet. Hoe zou ik ooit Pasen te boven komen? Of Sinterklaas?
No way.
Bovendien zit er in chocola ook een stofje wat je bijzonder gelukkig maakt. Nou mensen, ik kan jullie vertellen, dat stofje ben ik nooit tekort gekomen. Ik ben altijd de gelukkigste vrouw op aarde geweest.

De laatste maand wenste ik vaak dat ik geen chocola zou lusten.
De hypnosejuf probeerde het nog te relativeren: ‘Chocolade heeft geen piemel. Ook geen inkomen. Dus wat heb je er dan aan?’
Ze had gelijk. Maar dat kon me eigenlijk niks schelen. Liefdes zonder inkomen kunnen ook geweldig zijn. Chocola – Lien: één – nul.
Ik had verloren.

Na lang intern beraad heb ik besloten om een chocolade-aversie te laten creëren bij mijn eerstvolgende hypnosesessie.
Op koningsdag zou ik afscheid nemen van mijn beste vriend. Het was toch al een koude shitdag met veel regen. Dit kon er nog wel bij.

Ik mocht van Moraal bonbons uitzoeken in mijn lievelingswinkel vol ijs en chocola.
Ik nam ze mee naar huis en zou er ’s avonds afscheid van nemen. Ritueel. Met veel bombarie. Met lievelingsmuziek en zo.
Ik zou er nog nét niet in tranen bij uitbarsten.

En zo geschiedde.
Ik zette een bak thee en verorberde in no-time drie van de vier bonbons. Eentje zou ik bewaren om te testen of ik die dan, na de hypnose, écht niet meer zou lusten.
Voldaan ging ik slapen.

De volgende dag ging ik vol goede moed naar de hypnosejuf.
Ik ging het ‘uitmaken’ met mijn allerliefste vriendje Chocola. Ze nam me goed onderhanden. Het was heel fijn. Een soort ehm… bevrijding of zo.
Wat kan een mens gelukkig zijn.

De bonbon die ik bewaarde ligt er nog steeds. Ik hoef hem gewoon niet meer.
Dus. Als iemand nog wil…

Koffie?

Mijn broertjes en ik.

Author:

Ik ben gezegend met twee jongere broertjes. Ze zijn allebei heel lief. Ik hou van ze. Heel veel. Dat is altijd al zo geweest.
Mijn ouders mochten in hun handjes klappen met zulke lieve, goed luisterende, welopgevoede kinderen.
Wij konden echt zó in de Libelle. Je kent dat wel; zo’n vader met een kabeltrui en een lieve, goedlachse moeder met hagelwitte tanden die dan met hun bloedjes van kinderen op een smetteloos kleedje in de natuur zitten te picknicken. Lees meer

Op vakantie in eigen land.

Author:

Q en ik gaan gemiddeld per zomervakantie twee keer ‘op vakantie in eigen land’. (Dat zouden meer mensen moeten doen. Iedereen vliegt maar naar Ibiza en Bali en Amerika. Maar niemand weet hoe mooi Nederland eigenlijk is, van dichtbij.) 
Anyway… We bezoeken een stad en doen cultureel. Exposities en zo. Kerkjes. Beelden. Kunst.
Dat is het idee. Lees meer

Frustratie

Author:

Goed. Ik had er drie; kerstdiners.

Op Kerstavond zat ik bij Rendier en Tuinkabouter, samen met Moraal en Silencio. We aten ‘Flammkuchen’ met room en ui en spek. Simpel hoor, volgens Rendier. Stelt echt niks voor. Maar LEKKER. Mijn hemel.

Lees meer

Op de foto.

Author:

De Mevrouw van de Linda belde of ik mijn maten door wilde geven. Van mijn bovenlijf.
‘Maten? Hoezo? Krijg ik kleding van jullie aan dan?’
Ik kreeg het al een beetje benauwd. ‘Ja hoor, wij doen de styling’.
‘Oh. Nou goed dan’. Ik vond het al een stuk minder leuk. Ik gaf m’n maten door en hing op.

Lees meer

Like.

Author:

Ik heb momenteel 295 ‘vrienden’ op Facebook. Een heel klein ieniemienie percentage daarvan  is écht vriend. De rest is familie. Of kennissen. Of bekenden. Of semi-bekenden. Mensen die ik ooit één keer tegenkwam in de kroeg en mij vervolgens een vriendenverzoek gestuurd hebben.
Sommigen ken ik helemaal niet. Die zijn per ongeluk vrienden geworden.
Heel af en toe ruim ik op. Dan gaan er mensen uit waar ik me aan stoor.
Verder mag iedereen blijven.  Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Lees meer

Kriebels.

Author:

Sinterklaas belt me wel eens op. Dan zegt hij: ‘We komen weer naar Oirschot’, en dan vraagt ie of ik hem wil helpen met van alles en nog wat.
Nou, en dat doe ik dan. Ik kom dus regelmatig in het werkpaleis van Sinterklaas.
Elk jaar opnieuw komen bijna 3000 mensen een kijkje nemen hoe Julio, Pedro, Mario, Piccolo en natuurlijk Sinterklaas hun voorbereidingen treffen voor pakjesavond.
Het zijn altijd drukke dagen, want vóór je het weet, is het 5 december. Lees meer

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Rommelig

Over de laatste les voor de vakantie. online. Mét webcam. ...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!