Naar iets op zoek?

Geheime inbox

Author:

Ik weet niet of ik het al ooit gezegd heb, maar ik heb ‘iets’ met Fixkes. Weinig mensen kennen ze. Het is een band uit België. Ze zijn grappig en tekstueel erg sterk. Ze zijn heel creatief.
En daarbij zijn ze bescheiden en lieflijk. Lees meer

Te mooi om waar te zijn

Author:

Ze spookten al een paar weken door m’n hoofd. Ik had er al tachtig keer naar gekeken op de website. Ik wilde ze heel graag hebben. Vette cowboylaarzen. Olijfgroen met donkergroen. Met opengewerkt leer op de teen en een hysterische arend op de schacht.
Ik zag het al helemaal voor me. Zwart jurkje en die laarzen. Stunning zou ik eruitzien.
Een combinatie van Country Wilma en Dolly Parton. Lees meer

en… actie!

Author:

Het was nogal gedoe. De TV kwam langs en ik had kledingvoorschriften gekregen. Het moest iets zijn waarin ik me op m’n gemak voelde. Maar het mocht geen zwart zijn. En aangezien ik toch echt veel zwart in m’n kast heb hangen…
Het mocht ook niet iets met blokjes en streepjes zijn, of drukke prints.
Uren had ik al staan dralen voor de kast. Twintig dingen had ik aangehad. Ik leek overal dik in en niks was leuk.
Toen koos ik maar iets wat goed kleurde bij m’n interieur. Ik wist het ook niet.
Een olijfgroen jurkje en kekke laarsjes. Lees meer

Met m’n hoofd op TV.

Author:

Vandaag kreeg ik in mijn mail een ‘ongewoon verzoek’. Die krijg ik wel vaker. Maar deze was er wel eentje waar ik om moest lachen.
De mail kwam van een programmaontwikkelaar. Ze heeft programma’s ontwikkeld als ‘DNA Onbekend’, ‘Freeks Wilde Wereld’ en ‘Maestro’. Lees meer

Tosti’s

Author:

Onze school heeft geen kantine. De leerlingen eten tussen de middag in hun stamlokaal en gaan daarna naar buiten. Als het regent dan zitten ze de hele pauze in hun lokaal.
Omdat we geen kantine hebben, zijn er dus ook geen broodjes, appelflappen en tosti’s verkrijgbaar. Er zijn ook geen snoep- of drankautomaten. Veel ouders zijn daar blij mee. Geen verleidingen tot ongezond gedrag. De leerlingen vinden het belachelijk.
Alle scholen hebben een kantine. Dus waarom wij niet? Lees meer

Inspiratieloos

Author:

Heel soms heb ik er last van.
Dan zit ik achter mijn PC met een leeg word-document voor m’n neus. Er moeten woorden opkomen. Het liefst een heel verhaal.
Maar dan komt er niks. Of te weinig. Of niet interessant genoeg. Te saai. Lees meer

dromen

Author:

Hij is een beetje anders dan we gewend zijn van hem. Er staat een microscoop voor z’n neus en hij heeft zojuist een prachtig preparaat gemaakt.
Met zorg schraapte over hij zijn eigen wangslijmvlies.
Het roerstaafje wat hij daarvoor gebruikte, heeft hij nog in zijn mond. Hij bijt er zachtjes op en tegelijkertijd staart hij door het raam naar buiten. Lees meer

V&D-trauma

Author:

Ik was een jaar of vijf denk ik. Mama, oma Kaatje en ik waren bij de V&D.
We zouden met de lift naar boven gaan.

Het was druk bij de lift. Toen hij eindelijk aankwam drongen een paar mensen zich naar binnen. Ik bewoog mee met de massa. Ik kan me nog een kinderwagentje herinneren wat ook naar binnen moest. Het was nogal een gedoe.
Toen de lift volgepropt stond gingen de deuren dicht.

‘Oh nee, Lieneke!’ hoorde ik m’n moeder roepen. Maar het was te laat. Lees meer

Kaartjes voor een euro.

Author:

Koningin Maxima wil graag dat er meer muziekles gegeven gaat worden op de basisschool. Muziekles traint gebieden in de hersenen waardoor je je beter kan inleven in anderen. Je hersenschors wordt dikker, waardoor je ook beter wordt in taal en rekenen. Ik geloof dat dat ook de bedoeling is van onderwijs… Lees meer

Stille Aanbidder…

Author:

Ik hou ervan. Valentijnsdag.
Elk jaar weer spannend. Of er ergens een stille aanbidder zit te hunkeren. Of de bloemist nog aan de deur komt. Hoeveel kaarten er in de brievenbus liggen.
Het resultaat is elk jaar enigszins, nee, ronduit teleurstellend.

Drie jaar geleden kreeg ik er één. Een anonieme Valentijnskaart. Ik heb hemel en aarde bewogen om erachter te komen van wie die was.
Eerst verdacht ik natuurlijk Moraal, Q of BigMouth. Moraal doet zoiets niet. Dat wist ik eigenlijk wel. Maar ja. De rest bleef bij hoog en laag beweren dat ze er echt, écht, ECHT niet achter zaten. Zelfs toen ik huilde, bleven ze erbij dat die kaart niet van hen kwam.

Toen heb ik Jongste Broer gebeld. Die werkte in die tijd als postbode. Ik vroeg me af of je aan het stempel kon zien waar de kaart vandaan kwam. Het antwoord was negatief.

Ik besloot te gaan voor een uitgebreide kaart-analyse, uitgevoerd door mezelf.
De kaart was mierzoet. Hardroze. Met een iets té blij beertje. Dat beertje had een trosje hartjes-ballonnen in z’n pootje. Op z’n buikje stond een rood hartje. Er lag ook een pakje met roze hartjes-cadeaupapier naast hem. Het beertje zei: ‘To my sweet Valentine!’
De afbeelding getuigde van wansmaak. Van weinig creatieve geest. Van geen eigenheid. Van cheesy.
Deze kaart was niet gekocht. Deze kaart kwam onder uit een doos van zijn moeder, denk ik. Of hij is van zijn zusje. Van negen.

‘Het zal wel een boer zijn’, dacht ik nog.
Dat is natuurlijk heel erg bevooroordeeld. I know. Foei! Ik heb echt niks tegen boeren. Maar boeren (zoals ik ze zie in Boer zoekt Vrouw) zijn ook altijd een beetje ehm.. niet-zo-van-de-smaak. Het maakt ze allemaal niet zoveel uit hoe dingen zijn vormgegeven. Als het maar praktisch en doeltreffend is. En dat is prima. Maar niet met Valentijn.

Na mijn zoektocht naar de afkomst van de kaart en analyse van de afbeelding, vroeg ik me serieus af of ik nog wel wilde weten van wie die kaart kwam. De Inspector Gadget inside drong zich enorm op. Ik moest en zou weten van wie die kaart was.

Ik besloot nog één rondje te doen. Handschrift- en inhoudelijke tekstanalyse. Ook door mezelf.
Waarschijnlijk heeft hij uren nagedacht over wat er op de kaart moest. Over hoe hij mijn hart het best zou kunnen veroveren.

De tekst luidde:

‘Lien,
Jij bent mijn Valentijn’.

Dat was alles. Voor de zekerheid checkte ik nog de achterkant.
Leeg.

Nou goed. De tekst stond schots en scheef halverwege de onderkant van de kaart, maar was wel in stijgende lijn geschreven. Ik bedoel: Links onderaan begonnen, rechts halverwege de kaart geëindigd. De schrijver was dus positief ingesteld.
Hij heeft waarschijnlijk ongelooflijk z’n best gedaan. Lief. Heel lief.
Een echt jongens/mannenhandschrift. Beetje houterig. Dus motorisch niet helemaal ontwikkeld. Geen spelfouten. (Kan ook haast niet met die hoeveelheid tekst).

Ondanks dat het waarschijnlijk mijn type toch niet was, wilde ik persé weten wie me die kaart stuurde. Tegen beter weten in deed ik een oproep op Facebook. Alsof hij daar zou reageren… Nee dus.

Nou. Dan niet meneer. Maar weet wel: Je weet niet wat je mist!

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Lieve Moedertjes

Waar zouden we zijn he? Zonder onze moedertjes. De vrouwen die ons na een lange, zware zwangerschap ...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!