Naar iets op zoek?

Fijne zondag!

Author:

Sinds ik schrijf voor de krant heb ik mijn verhaaltjes een lange poos op woensdag gepubliceerd. Maar al vanaf dag 1 waren jullie het daar niet mee eens.
Ik kreeg boze en teleurgestelde reacties. Het leven was niet meer zoals het was.

De klachten waren niet van de lucht.
Jullie mopperden en vonden het stom. Dat staken jullie niet onder stoelen of banken.
Wekelijks mails, appjes en reacties onder de verhaaltjes op woensdag op FB.
Zelfs in de supermarkt en bij de bakker werd ik er op aangesproken.
En eigenlijk was ik het met jullie eens. Maar ik dacht dat het beter zou zijn om samen met de krant te publiceren. En niet eerder of later.

Ik dacht dat het allemaal wel los zou lopen. Dat jullie even zouden mopperen en vervolgens weer vrolijk door zouden gaan met het leven. Dat we gewoon allemaal even moesten wennen aan het idee.
Dat de woensdag heus niet zo erg is, maar dat het gewoon even in ons systeem moest integreren.
En dat het allemaal wel goed zou komen.

Niets was minder waar. Tot afgelopen week kreeg ik regelmatig nog vragen en opmerkingen. Allemaal hadden ze te maken met de zondag. Jullie konden er niet aan wennen. Jullie hebben erg je best gedaan hoor. Iedereen heeft het geprobeerd.
Ik ook. Maar het is niet goed gekomen.

We zitten ons allemaal een beetje unheimlich te voelen op de woensdag.
Ik ook. Heel erg.
Ik heb daarom besloten om voortaan weer gewoon op zondag te gaan publiceren op de site.
Dan is iedereen weer blij.
En ik het allermeest.

Na de vakantie is het zover. Dan komt er weer gewoon een verhaaltje op zondag. En de week daarna ook. Voor altijd.
Of nou ja, zolang ik zin heb dan he?

Fijne zondag!

Carnaval meester.

Author:

Ja. Ik vind carnaval leuk. Maar oprecht leuk. Ik vind het leuk om iets op m’n hoofd te zetten. En ik vind het leuk om te stappen. Om mensen die ik nooit tegenkom, die ene keer per jaar weer eens te zien. En om nieuwe mensen te ontmoeten.
Ik heb wel een hekel aan carnavalsmuziek. Dat wel. En aan dronken mannen die hun handen niet thuis kunnen houden. Of die je niet kan verstaan en stinken naar de zure lucht van de combinatie bier en frikandel speciaal.
Maar ja. Je kunt niet alles hebben in het leven he? Lees meer

Poëzie

Author:

Ik ben dol op leuke, korte, kleine versjes en gedichtjes. Ik ben altijd een beetje jaloers op mensen die zoiets goed kunnen. Ikzelf ben een hark wat dat betreft.
Als we vroeger op school een poëzie-opdracht kregen begon ik alweer te zuchten. Ik heb dat gewoon niet. Dat poëtische.

Ik geef Nederlands en zie dat leerlingen bij ons op school poëzie gewoon moeilijk vinden. Voorbeelden in het boek zijn vaak te abstract en als ze dan zelf aan de slag moeten wordt het pas écht lastig.
Ik pak er meestal iets toegankelijks bij. Wat ik zelf ook leuk vind. Korte, grappige of mooie versjes.
Zelf een versje of gedichtje schrijven blijft een drama voor onze leerlingen.
Veel kinderen met autisme snappen de bedoeling en verbeelding van poëzie niet. Laat staan dat ze zelf iets kunnen bedenken.
Ik reken het meestal gewoon goed.

Ik had natuurlijk, net als iedereen, wel poëziealbums. Ik noemde ze gewoon ‘poeziealbum’. Zonder de puntjes op de e.
Ik heb er een paar. Telkens als ik een nieuw album uit mocht zoeken werd ik daar blij van. M’n tantes, de juf en klasgenoten zagen me alweer aankomen. Ik was er zuinig op. Als mensen leuk genoeg waren, mochten ze er in.
Fixkes zong er een liedje over: ‘Gij komt in mijn poëziealbummeke’.

Als ik in het album van een ander mocht schrijven, deed ik dat altijd netjes.
M’n moeder zat naast me. We tekenden lijntjes met potlood en liniaal om te voorkomen dat ik schuin omhoog ging schrijven. Ik zocht een gedichtje uit m’n eigen album uit wat ik het leukst vond.
Ik was altijd een beetje bang om fouten te maken, want krassen was uit den boze. Een ‘ik-heb-een-foutje-gemaakt-streepje’ onder de foute letter ook. Tipp-ex hadden we geloof ik niet.
Met zorg zocht ik poëzieplaatjes uit en op de linker bladzijde moest er ook wat in een hoekje. ‘Tip Tap Top mijn pen is op’. Of ‘Al woon je in Marken, trouw nooit met een varken’. Zoiets.
De eerste letter van m’n naam maakte ik ook heel mooi. Met goud en hartjes.
Als het klaar was, gumden we met zorg de potloodlijntjes weer uit.

Zoals ik zuinig was het poëziealbum van anderen, wilde ik ook dat mensen zuinig waren op het mijne. Helaas was dat wel eens een teleurstelling.
Ik gaf ooit mijn album aan een jongen. Ik vond hem leuk en het was ‘aan’ tussen ons.
Maar ik geloof niet dat zijn moeder naast hem ging zitten.
Het was een stom gedichtje. Heel slordig geschreven en hij had gekrast. Er zat ook geen plaatje bij. Ik kon wel janken.
Voorzichtig knipte ik die bladzijde eruit. Ik had er niet aan gedacht dat er op de achterkant van zijn geklieder, een prachtig versje stond. Kak.
De verliefdheid was meteen over. Ik heb het daarna meteen uitgemaakt.
Sukkel.

Tegenwoordig zie ik nooit meer poëziealbums voorbij komen. Maar ja, ik kom ook niet echt met de doelgroep in aanraking. M’n neefjes zijn stoer dus die hebben geen poëziealbummekes. Ik heb geen nichtjes. En ik werk met 12- tot 15-jarigen.
Die vinden dat way to kinderachtig.

Gelukkig is het komende week poëzieweek.
Kan ik m’n hart weer ophalen.

Match

Author:

Tijd voor een confessie. Ik zit op Tinder.
Niet omdat ik een man zoek, maar wel omdat ‘een bepaald iemand’ me vertelde dat het héél vermakelijk is. Tinder is in mijn ogen voor sneue, kansloze vrijgezellen die op een andere manier niet aan de man of vrouw kunnen komen. Maar aangezien we wel zin hadden in een avondje lol, heb ik de app geïnstalleerd. Lees meer

vuile huichelaar

Author:

Moraal, Tuinkabouter en ik gingen naar een voorstelling van Vuile Huichelaar. Ik had deze dames zes jaar geleden ook gezien. Toen zongen ze over en voor vrouwen die bruut aan de kant zijn gezet voor chickies die kennelijk leuker waren dan zij.
Ik zat toen in precies dezelfde situatie. Liedjes als ‘Vuile huichelaar’ en ‘Je loog tegen mij’ sleepten me erdoor. Het feest der herkenning, zullen we maar zeggen.

Dit jaar heet het programma ‘Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren’. Oók een feest der herkenning…

Het was druk in de foyer van het theater. Kraampjes met vrouwendingen. Gelukkig zijn Moraal en Tuinkabouter daar, net als ik, ook allergisch voor. We skipten de markt. Geen interesse in gebleekte tanden, sieraden, kleding en tasjes.

De zaal ging open en veranderde in no-time in één groot kippenhok. Mijn aandacht werd getrokken door een man die zijn vrouw in een rolstoel voortduwde. Ze zaten op de eerste rij. De vrouw werd zorgvuldig en met veel toewijding door haar man uit de rolstoel getild, en op een stoel gezet. Echte liefde. Zoals het hoort.

Er waren trouwens maar een paar mannen. Ik geloof nooit dat die vrijwillig mee zijn gegaan. Ze hebben zich in ieder geval niet verdiept in het programma. Want dan hadden ze liever op de bank gezeten met een fles bier. Ik denk ook dat de vrouwen niet helemaal bekend zijn met het woord ‘ladies night’. Want dat wil je je man écht niet aandoen.
Maar ja… als die mannen een béétje hadden nagedacht, dan hadden ze dat zelf ook kunnen bedenken.

Het programma begon. De sfeer zat er meteen in. Er waren er veel 50-plussers. Die moesten heel hard lachen toen het om de lopende band van ‘1 van de 8’ ging.
Wij kenden het gevoel van ‘Pak de doos met het vraagteken!’ niet.
Wij moesten ook ‘Daktari’ googelen, voordat we doorhadden dat het om een schele leeuw ging. Wij hebben nooit meegemaakt hoe het is om tv te moeten kijken bij de buren. Wij zijn te jong.
Maar dat mocht de pret niet drukken.

Vuile Huichelaar kent vele typetjes. Ik hou absoluut niet van typetjes. Of tenminste, niet de dingen die Andre van Duin doet, of Adele Bloemendaal. Of erger nog: Tineke Schouten. Maar deze dames kwamen er mee weg. Ik weet ook niet waarom. Ik denk omdat de kipfilets onder de armen vrolijk rondzwierden. Of omdat er zonder enige gêne haarstukken werden gebruikt ‘en plein public’.
Er werd gezongen alsof we dat al jaren niet meer gedaan hadden. Iedereen was de schaamte voorbij.
Angstvallig hield ik de fotograaf in de gaten.

We waren bij een leuke ontspannen avond, waar wij vrouwen elkaar écht begrepen. Waar we eens even heerlijk lol hadden om de manco’s van de man. En dat we het als vrouw allemaal zo slecht nog niet doen.
De mannen werden lekker afgezeken. Met hun gebruiksaanwijzingen en rare kronkels.

Er was één man die zich niet aangesproken hoefde te voelen. Het was de liefste man van de avond, die zo vol overgave en liefdevol voor zijn gehandicapte vrouw zorgde.

Want zo’n huwelijk… daar tekent iedereen voor.

Kliko

Author:

Ik woonde nog samen met nummer 2. We woonden in een dooie, gezapige, ingeslapen buurt in een doodsaai gehucht.
Op maandag werd het huisvuil opgehaald. Dan moest de kliko aan de straat.
Zo gezegd, zo gedaan.

Maar ’s avonds toen ik de kliko wilde binnenhalen, stond het ding niet meer op z’n plek.
Het kon haast niet waar zijn, dat iemand de verkeerde had meegenomen, want elke kliko was braaf voorzien van een huisnummer. Of klaprozenstickers van IKEA. Lees meer

Hypnose

Author:

Blondie vertelde dat ze onder hypnose ging. Om af te vallen. Om de strijd tegen het voedsel te stoppen.
Ineens geen zin meer hebben in chips en chocola? Onmogelijk. Dat gelooft natuurlijk geen hond. Ik ook niet. Lees meer

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Lieve Moedertjes

Waar zouden we zijn he? Zonder onze moedertjes. De vrouwen die ons na een lange, zware zwangerschap ...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!