Naar iets op zoek?
Posts Tagged for

Facebook

Carillon

Author:

Ik woon inmiddels 16 jaar tegenover het Oude Kerkje in Middelbeers. Hoewel ik weinig last heb van de overburen (het zijn overleden paters, priesters en pastoors) heb ik wat slapeloze nachten gehad. Het carillon hield me wakker.
Tegen bedtijd werd het irritant. Om 22:00 uur slaat hij 10 keer, en om 23:00 uur 11 keer. Om 00:00 uur 12 keer. En daarna vrolijk elk uur wéér.
Erger was nog, dat de ‘gewone kerk’ ongeveer náást het Oude Kerkje staat en ik dus in plaats van 12 keer, 24 keer een klok hoorde.
Dat is best veel als je de volgende dag gewoon om 6:26 uur je bed uit moet.

Heb geen meelij, mensen. Het went. Het is net als bij mensen die naast het spoor wonen: op een gegeven moment hoor je het niet meer. Ik heb een carillonfilter ingebouwd. Ik kan het handelen. Ik ben gelaten. Er valt mee te leven. Echt. Sterker nog; meestal hou ik ervan. Het mooie,lieve, schattige, trouw slaande en zingende kerkje.

Mensen die bij mij logeren daarentegen, klagen steen en been. ‘Kan die kerk niet uit?’ of ‘Godsamme die klokken!’ zijn de meest gehoorde antwoorden op de vraag: ‘Lekker geslapen?’
Ze vinden me zielig en snappen niet dat ik hier nog langer blijf wonen.

Overdag speelt het carillon melodietjes. Ook hier geldt; op een gegeven moment hoor je die niet meer. Pas als er iets nieuws klinkt, hoor ik het. Tegen de tijd dat Sinterklaas in aantocht is, raak ik in een euforische staat van zijn. Dan schallen de Sinterklaasliedjes door het dorp. Dat is leuk.

Afgelopen dagen was het warm. De hittegolf raasde over ons land en het carillon speelde “Den Egelantier” en “Eén kopje koffie”.
Stille hints voor de bevolking om ervoor te zorgen dat er genoeg gedronken werd teneinde uitdroging te voorkomen. Heel goed, zo’n maatschappelijke functie, hoewel ook deze deuntjes nu m’n neus wel uitkomen.

Gelukkig is de redding nabij.
Op Facebook stond een bericht ‘aan de bewoners van de Beerzen’. Of er zomerse, Brabantse of anderszins opbeurende melodieën zijn, die we door het carillon gespeeld willen hebben. Mijn hart sloeg over.

Moraal had een goed idee. ‘Je moet “O, Dorp in het Groen” voorstellen’, zei ze.
Ik kende het nummer niet. ‘Het is van Alex Klaassen en Henry van Loon.’ Ze slingerde Spotify aan.
‘Inderdaad een prachtig nummer’, zei ik. ‘Maar het gaat over Oirschot. Dat telt niet’.
‘De Beerzen is toch ook gewoon Oirschot?’ riep Moraal verontwaardigd uit.
‘Daar hoef ik hier niet mee aan te komen hier’, zei ik. ‘Dat pikken ze niet’.
Ik zocht naar nog wat informatie over het nummer. ‘Het komt uit de theatervoorstelling “Neuken is voor meisjes”, zei ik. ‘Dat pikken ze helemáál niet’.
‘Je kunt het toch proberen?’ Moraal gaf niet op.

Bij deze dus. “O, Dorp in het Groen” van Alex Klaassen en Henry van Loon. En als dat niet serieus genoeg is, of te veel Oirschots, dan doe maar “Jolene” van Dolly Parton.
Of “I like Birds” van Eels.
Of “Lievelingsdier” van Fixkes.
Ik weet het, daar is verder niks Brabants bij. Maar het is wel opbeurend. Dat wel.

Oh! En please… mag de Zuiderzeeballade eruit? Die komt steeds door het filter. Die hoor ik wél. Die blijft hangen in mijn hoofd.
En dat is héél erg als je recht onder het carillon woont.

Boodschappenlijstje

Author:

Ken je dat? Spreuken die met de hand op papier geschreven worden? Of eigenlijk getekend. In allerlei lettertypes.
Handlettering heet dat.
Het gaat meestal om diepzinnige zinspreuken. Levensmotto’s. Wijsheden. Dingen die ook op een tegeltje kunnen.
Ik zie ze voorbij komen op Facebook. Het zijn vaak vrouwen op leeftijd die in handlettering een hobby gevonden hebben. Of in ieder geval, deze vrouwen posten dit soort werk op facebook.
Eigenlijk is het niet helemaal mijn kopje thee. Het is zoetsappig, braaf en absoluut niet stoer of ferm.

Toch heb ik afgelopen woensdag een workshop gedaan. Met collega’s.
Niet zozeer omdat ik zin had in zo’n gezapige spreuk op papier gemaakt door mezelf. Wel omdat ik zin had in een leuke avond. Bovendien is de gezelligheid van mijn collega’s altijd zo optimaal, dat het niet echt uitmaakt wat je aan het doen bent.
Ik heb met ze geboerengolft en gebierfietst. We stonden best voor schut. En toch was het leuk.
Mijn collega’s zijn lief. Ik moet vaak met ze lachen.
Het lijstje hing al een poosje in de docentenkamer. Ik besloot me in te schrijven.
Onderaan het lijstje stond: ‘Verzin vast een spreuk die je wil gebruiken’.

Nou. En daar ging het al mis. Ik had niks. Ik had er wel over nagedacht. Ik zocht op Pinterest en spitte de mooiste songteksten door. ‘Beter goed gejat dan slecht verzonnen’, dacht ik. Ik kwam tot de conclusie dat álles wat je dan ook bedenkt, weeïg en zoetig overkomt in handlettering.
Ik was op zoek naar iets grappigs of stoers. Iets stouts of fouts.
Maar alles wat ik bedacht zou er tuttig uitzien in sierletters en met hartjes er omheen.

‘Je moet een boodschappenlijstje doen’. Het idee kwam van Leuke Jongen. Het was eigenlijk een grap. Maar ik vond het een goed plan.
Hij schreef wat hoognodige boodschappen op. Recht uit het hart.

Met het lijstje stond ik afgelopen woensdag in de docentenkamer. De handletteringjuf was leuk. Ze legde uit wat we moesten doen. En toen kwam het aan op onze creativiteit.
Handlettering vergt heel veel precisie, geduld en tijd. En het moet netjes. Ik ben daar niet zo goed in.
Het duurde even voordat ik bedacht had wat, en hoe ik het ging doen.
En toen moest ik toch echt aan de slag. Ik tekende en arceerde me te pletter. Het voelde een beetje als een lange vergadering. Dan zit ik ook altijd te tekenen. Niet uit desinteresse. Ik kan gewoon beter luisteren als ik ondertussen doodles maak. En ik ga niet zitten kletsen met anderen. Beter voor iedereen.
De tijd vloog voorbij.

Of het gezellig was? Nou, ehm…. Het enige wat je hoorde was het geluid van potlood op papier, hoe gumsel weggeveegd werd en geknaag op komkommers en wortels.
Af en toe een diepe zucht.
Er werd nauwelijks gekletst. Alleen maar hard geschetst.
Bijzonder hoor. Elf vrouwen die normaal gesproken hun kwek niet dicht kunnen houden, stil krijgen.
En ja. Het was gezellig.

Iedereen maakte een kunstwerkje. Allemaal even mooi.
Levensmotto of niet.
Want zelfs mijn boodschappenlijstje leek een kunstwerkje.

Bekant verkering

Author:

Woensdagmiddag 1600 uur.
Q, Oom Tinus en ik zijn op het Totaalfestival in Bladel.
Ernst Janz zingt liedjes van Bob Dylan. Vertaald.

Hij stond in het kioskje. Het publiek lag in het gras. Het was lekker weer.
Ook vertaald zijn liedjes van Bob Dylan mooi. Niet dat het feestgedruis nou losbarstte, helemaal niet. Maar ja, je zet ook niet een LP van Bob Dylan op om eens helemaal uit je plaat te gaan he? Lees meer

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Kektus.

Er was dus een geheim project. Ik schreef erover, een paar maanden geleden. Als je dat gemist hebt k...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!