Naar iets op zoek?
All Posts by

Lien van Rijen

Kadootje

Author:

De Enck had een benefietavond. Bandjes speelden belangeloos en de opbrengst gaat naar het theater. Ik was er zelf niet bij, maar ik wist dat er nog een leuk nieuwtje in de pijplijn zat. Ik mocht er met niemand over praten. Dat deed ik natuurlijk ook niet. Maar ik had wel de lokale verslaggeefster van het Eindhovens Dagblad ingefluisterd dat er iets moois zou gaan gebeuren. Lees meer

Op de valreep

Author:

‘Wil jij even deze ouders bellen en vragen of wij hun telefoonnummer aan PSV mogen geven. Hun kinderen mogen volgende week de vlag dragen. Bij de wedstrijd in de Champions League.’

Ik kreeg een briefje in m’n hand gedrukt met twee namen. Ik moest nog even graven… ik had kennis gemaakt met de klas voor de zomervakantie. Maar die was zo lang en heet, dat ik even niet meer wist om wie het ook weer ging.
Het eerste telefoontje was in dit geval naar een verzorger. Hij was laaiend enthousiast. Het was een leuk telefonisch kennismakingsgesprek. Ik kijk nu al uit naar de eerste ouderavond.

Het tweede telefoontje had wat meer voeten in aarde. Ik had 4 telefoonnummers in Magister staan, maar er werd nergens opgenomen.
Ik besloot een mailtje te sturen.

Dinsdag had ik nog geen reactie. Ik besloot de jongen zelf naar het juiste telefoonnummer van zijn ouders te laten vragen. Helaas. Het was offerfeest en de jongen was niet op school.
Ondertussen belde PSV ‘of het al gelukt was’. Nee dus. But I was working on it.

Woensdag dan. Zijn ogen straalden toen ik het hem vertelde. YES! De vlag dragen! Wat kunnen jongetjes blij zijn, zeg!
Ik zei dat we eerst z’n moeder moesten spreken voor toestemming. Of hij morgen een nummer wilde meenemen waarop ze bereikbaar zou zijn. ‘M’n moeder is op vakantie. Mag het ook van m’n vader zijn?’

Ondertussen had PSV al 3 keer gemaild, gebeld én geappt of het zou gaan lukken. Ik legde de situatie uit. ‘Ik moet het eigenlijk vanmiddag weten’, zei de lieve juf van PSV. ‘Anders moeten we op zoek naar een andere jongen.’

Voor hij woensdag naar huis ging snelde ik nog naar de jongen toe. ‘Je vader MOET meteen uit school bellen. Meteen. Uit school. Zeg je dat tegen hem?’
‘Ja juf’.
‘Niet vergeten hoor! Anders gaan ze iemand anders zoeken’.
‘Wilt u het op een briefje schrijven?’ vroeg de jongen. Ik pakte een geel plakbriefje en noteerde de boodschap.
‘Mag het op een proefwerkblaadje? Dat voel ik beter in m’n broekzak zitten’.
Voor de zekerheid zette ik óók nog een groot groen kruis op zijn hand.
De jongen snelde naar huis.

PSV werd ongeduldig. Begrijpelijk. Dingen moeten geregeld worden. Het was inmiddels donderdag.
Tegen half vijf kwamen vader en zoon naar school. Ik was er niet dus een collega nam het telefoonnummer aan.

PSV en ik hadden afgesproken dat er voor vrijdag 11.00 uur contact moest zijn met ouders. Daarna zou het over gaan. Meteen om 8.00 uur hing ik in de telefoon. Er werd niet opgenomen! De wanhoop was nabij. Ik zag de bui al hangen.
Ik had nog 3 uur de tijd. Het enige wat ik nog kon bedenken was om hem meteen als hij op school aan kwam, weer naar huis te sturen. Om een telefoonnummer te halen wat wél werkte.

Wéér verscheen hij niet op school.
De mentor-moed zakte me een beetje in de schoenen. Zo sneu als dit niet door zou gaan!

Gelukkig belde vader een paar minuten later. Hij mocht mee naar PSV hoor!

Het heeft me wat stress gekost. En dat terwijl ik me voorgenomen had ‘rustig aan’ te beginnen de eerste schoolweek.

Ik kon met een gerust hart weekend gaan vieren.
Op de valreep kwam het goed.

Carillon

Author:

Ik woon inmiddels 16 jaar tegenover het Oude Kerkje in Middelbeers. Hoewel ik weinig last heb van de overburen (het zijn overleden paters, priesters en pastoors) heb ik wat slapeloze nachten gehad. Het carillon hield me wakker.
Tegen bedtijd werd het irritant. Om 22:00 uur slaat hij 10 keer, en om 23:00 uur 11 keer. Om 00:00 uur 12 keer. En daarna vrolijk elk uur wéér.
Erger was nog, dat de ‘gewone kerk’ ongeveer náást het Oude Kerkje staat en ik dus in plaats van 12 keer, 24 keer een klok hoorde.
Dat is best veel als je de volgende dag gewoon om 6:26 uur je bed uit moet.

Heb geen meelij, mensen. Het went. Het is net als bij mensen die naast het spoor wonen: op een gegeven moment hoor je het niet meer. Ik heb een carillonfilter ingebouwd. Ik kan het handelen. Ik ben gelaten. Er valt mee te leven. Echt. Sterker nog; meestal hou ik ervan. Het mooie,lieve, schattige, trouw slaande en zingende kerkje.

Mensen die bij mij logeren daarentegen, klagen steen en been. ‘Kan die kerk niet uit?’ of ‘Godsamme die klokken!’ zijn de meest gehoorde antwoorden op de vraag: ‘Lekker geslapen?’
Ze vinden me zielig en snappen niet dat ik hier nog langer blijf wonen.

Overdag speelt het carillon melodietjes. Ook hier geldt; op een gegeven moment hoor je die niet meer. Pas als er iets nieuws klinkt, hoor ik het. Tegen de tijd dat Sinterklaas in aantocht is, raak ik in een euforische staat van zijn. Dan schallen de Sinterklaasliedjes door het dorp. Dat is leuk.

Afgelopen dagen was het warm. De hittegolf raasde over ons land en het carillon speelde “Den Egelantier” en “Eén kopje koffie”.
Stille hints voor de bevolking om ervoor te zorgen dat er genoeg gedronken werd teneinde uitdroging te voorkomen. Heel goed, zo’n maatschappelijke functie, hoewel ook deze deuntjes nu m’n neus wel uitkomen.

Gelukkig is de redding nabij.
Op Facebook stond een bericht ‘aan de bewoners van de Beerzen’. Of er zomerse, Brabantse of anderszins opbeurende melodieën zijn, die we door het carillon gespeeld willen hebben. Mijn hart sloeg over.

Moraal had een goed idee. ‘Je moet “O, Dorp in het Groen” voorstellen’, zei ze.
Ik kende het nummer niet. ‘Het is van Alex Klaassen en Henry van Loon.’ Ze slingerde Spotify aan.
‘Inderdaad een prachtig nummer’, zei ik. ‘Maar het gaat over Oirschot. Dat telt niet’.
‘De Beerzen is toch ook gewoon Oirschot?’ riep Moraal verontwaardigd uit.
‘Daar hoef ik hier niet mee aan te komen hier’, zei ik. ‘Dat pikken ze niet’.
Ik zocht naar nog wat informatie over het nummer. ‘Het komt uit de theatervoorstelling “Neuken is voor meisjes”, zei ik. ‘Dat pikken ze helemáál niet’.
‘Je kunt het toch proberen?’ Moraal gaf niet op.

Bij deze dus. “O, Dorp in het Groen” van Alex Klaassen en Henry van Loon. En als dat niet serieus genoeg is, of te veel Oirschots, dan doe maar “Jolene” van Dolly Parton.
Of “I like Birds” van Eels.
Of “Lievelingsdier” van Fixkes.
Ik weet het, daar is verder niks Brabants bij. Maar het is wel opbeurend. Dat wel.

Oh! En please… mag de Zuiderzeeballade eruit? Die komt steeds door het filter. Die hoor ik wél. Die blijft hangen in mijn hoofd.
En dat is héél erg als je recht onder het carillon woont.

Haarlak

Author:

‘Bent u jarig, juf?’ Ik kwam de klas inlopen en met name de meiden waren onder de indruk. ‘Wow u ziet er echt leuk uit!’ De ooh’s en aah’s waren niet van de lucht.
Ik had maar weer eens een jurkje aangetrokken. M’n benen had ik in de FakeBake gezet. Het jurkje had ik 100 jaar niet aangehad want er zitten geplooide mouwtjes in en dat is eigenlijk heel tuttig. Té tuttig naar m’n zin.

Wat ik vergeten was, was dat het materiaal van het jurkje vrij glad is, zodat het steeds over m’n beha naar beneden gleed. Irritant. Maar goed. Ik had het nou eenmaal aangetrokken, dus tja. Deal with it, Lien. Lees meer

Spelletjes

Author:

Ik leerde ‘duizenden’ van papa. Dat speelden we in het weekend. Oma Kaatje deed ook vaak mee. De marmotten van Fred Oster waren op TV. Of Willem Ruis.
En ondertussen zaten wij te kaarten aan tafel. Het liefst heel veel potjes achter elkaar. Met chips en Seven-Up. Ik kon dat uren doen. Ik probeerde onopvallend te gapen. Vreselijk vond ik het, als ik naar bed moest. Lees meer

Toertje

Author:

‘Zullen we anders eens stukje gaan motorrijden?’ De vraag kwam als donderslag bij heldere hemel. We zaten op het terras. Het was niet heel warm maar de zon scheen.
De laatste keer dat ik achterop een motor zat, was 27 jaar geleden. Bij een leuke jongen. Tenminste, dat vond ik hem, tot ik op die motor sprong. Lees meer

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Sangria

Tweeëntwintig jaar geleden stapte ik voor het laatst in een vliegtuig. Ik was in Tanzania met Moraa...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!