Naar iets op zoek?
Categorie

Verhaaltjes over school

Op de valreep

Author:

‘Wil jij even deze ouders bellen en vragen of wij hun telefoonnummer aan PSV mogen geven. Hun kinderen mogen volgende week de vlag dragen. Bij de wedstrijd in de Champions League.’

Ik kreeg een briefje in m’n hand gedrukt met twee namen. Ik moest nog even graven… ik had kennis gemaakt met de klas voor de zomervakantie. Maar die was zo lang en heet, dat ik even niet meer wist om wie het ook weer ging.
Het eerste telefoontje was in dit geval naar een verzorger. Hij was laaiend enthousiast. Het was een leuk telefonisch kennismakingsgesprek. Ik kijk nu al uit naar de eerste ouderavond.

Het tweede telefoontje had wat meer voeten in aarde. Ik had 4 telefoonnummers in Magister staan, maar er werd nergens opgenomen.
Ik besloot een mailtje te sturen.

Dinsdag had ik nog geen reactie. Ik besloot de jongen zelf naar het juiste telefoonnummer van zijn ouders te laten vragen. Helaas. Het was offerfeest en de jongen was niet op school.
Ondertussen belde PSV ‘of het al gelukt was’. Nee dus. But I was working on it.

Woensdag dan. Zijn ogen straalden toen ik het hem vertelde. YES! De vlag dragen! Wat kunnen jongetjes blij zijn, zeg!
Ik zei dat we eerst z’n moeder moesten spreken voor toestemming. Of hij morgen een nummer wilde meenemen waarop ze bereikbaar zou zijn. ‘M’n moeder is op vakantie. Mag het ook van m’n vader zijn?’

Ondertussen had PSV al 3 keer gemaild, gebeld én geappt of het zou gaan lukken. Ik legde de situatie uit. ‘Ik moet het eigenlijk vanmiddag weten’, zei de lieve juf van PSV. ‘Anders moeten we op zoek naar een andere jongen.’

Voor hij woensdag naar huis ging snelde ik nog naar de jongen toe. ‘Je vader MOET meteen uit school bellen. Meteen. Uit school. Zeg je dat tegen hem?’
‘Ja juf’.
‘Niet vergeten hoor! Anders gaan ze iemand anders zoeken’.
‘Wilt u het op een briefje schrijven?’ vroeg de jongen. Ik pakte een geel plakbriefje en noteerde de boodschap.
‘Mag het op een proefwerkblaadje? Dat voel ik beter in m’n broekzak zitten’.
Voor de zekerheid zette ik óók nog een groot groen kruis op zijn hand.
De jongen snelde naar huis.

PSV werd ongeduldig. Begrijpelijk. Dingen moeten geregeld worden. Het was inmiddels donderdag.
Tegen half vijf kwamen vader en zoon naar school. Ik was er niet dus een collega nam het telefoonnummer aan.

PSV en ik hadden afgesproken dat er voor vrijdag 11.00 uur contact moest zijn met ouders. Daarna zou het over gaan. Meteen om 8.00 uur hing ik in de telefoon. Er werd niet opgenomen! De wanhoop was nabij. Ik zag de bui al hangen.
Ik had nog 3 uur de tijd. Het enige wat ik nog kon bedenken was om hem meteen als hij op school aan kwam, weer naar huis te sturen. Om een telefoonnummer te halen wat wél werkte.

Wéér verscheen hij niet op school.
De mentor-moed zakte me een beetje in de schoenen. Zo sneu als dit niet door zou gaan!

Gelukkig belde vader een paar minuten later. Hij mocht mee naar PSV hoor!

Het heeft me wat stress gekost. En dat terwijl ik me voorgenomen had ‘rustig aan’ te beginnen de eerste schoolweek.

Ik kon met een gerust hart weekend gaan vieren.
Op de valreep kwam het goed.

Dikke tranen

Author:

Eigenlijk moet ik wiskunde oefenen.
Ik. Die al dyscalculie had voordat het überhaupt bestond.
Ik ga een opleiding doen. Of eigenlijk móet ik een opleiding doen. Ik moet mijn bevoegdheid halen om les te mogen geven op het VMBO.

Huh? Lien? Jij staat toch al voor de klas?
Ik sta inderdaad al 15 jaar les te geven op een VMBO. Een geweldige school voor kinderen met allerlei leerproblemen en stoornissen als autisme en ADHD. Ze hebben extra begeleiding nodig. Ik ben mentor en geef biologie en Nederlands.
Er is vooralsnog niks aan de hand. Ik sta boven de stof en leerlingen halen meestal mooie resultaten. Ouders zijn tevreden, net als collega’s en leerlingen. En ik zelf natuurlijk. Ik heb de leukste baan die er is. Meestal dan he?
Lees meer

Survival

Author:

Afgelopen donderdag waren we op Aquabest om het schooljaar af te sluiten met een survivalprogramma.
Een hele dag met deze groep ‘leuke dingen doen’ is niet altijd een succes geweest. Excursies waren het afgelopen jaar niet de meest gezellige activiteiten. Er is veel gedoe geweest. Onbekende, vrije situaties zijn lastig voor ze. Dan is de structuur weg en weten ze niet waar ze aan toe zijn. En dan gaat het mis. Lees meer

Iets leuks.

Author:

De laatste weken zijn aangebroken. Het aftellen is begonnen. Afgelopen vrijdag hadden we de laatste lessen.
Onze klas zwoegt nog even op de proefwerkweek. Er moeten her en der nog wat onvoldoendes weggewerkt worden.

‘Juf, gaan we wat leuks doen?’ Het was afgelopen week de meest gestelde vraag.
Vroeger kwam dan de videokast uit de hoek. Tegenwoordig spelen we Kahoot op de iPad of kijken we DVD. Wel in het thema van de lessen natuurlijk he? Of iets uit het sociaal/maatschappelijke genre.
Ik beloofde dat we dat donderdag zouden doen. De laatste les Nederlands.

Mijn klas had een beetje pech. Plotseling moest er nog een observatie van een leerling plaatsvinden. Ik kreeg dat woensdagavond te horen. Het was echt last-minute. Maar erg belangrijk.
Dus plande ik, ondanks dat ik ze ‘wat leuks’ beloofd had, toch maar een redelijk normale les in.
We zouden oefenen voor de proefwerkweek. Begrijpend lezen.
Ik voorzag al een hoop gemopper als ik van m’n plan zou afwijken. Dus ik bereidde me op het ergste voor.
Scheldkanonnades. Verwensingen. Blokkades. Vuisten op tafel en zo.

‘Jongens, ik heb jullie beloofd wat leuks te gaan doen. Dat gáán we ook nog doen. Maar nu gaan we nog één keertje goed oefenen voor de proefwerkweek’.
Het bleef stil. Geen gemopper. Geen zucht. Geen enkel woord van onvrede.
‘Huh?’
De observatie-juf achterin was net zo verbaasd als ik.
Ik wachtte nog heel even. Misschien viel het kwartje wat later en zou ik na een paar seconden pas afgemaakt worden.
Maar er gebeurde niks.

‘Lees de tekst zorgvuldig door en lees de opdrachten goed. Ik loop rond zodat jullie nog vragen kunnen stellen’.
Daarna kwam nummer twee op de lijst van meest-gestelde-vragen:
‘Is het voor punt?’

Kinderen werken hard voor een punt. Mijn tas zit vol met nakijk- en corrigeerwerk wat deze week nog af moet. Ik besloot dat ik er niet nóg meer bij wilde.
‘Nee. Het is niet voor punt. Jullie mogen het ook zelf nakijken met het antwoordblad. Ik zou het fijn vinden als jullie er wel serieus aan werken’.

Nou. En toen gingen ze aan de slag.
Niemand vroeg meer of we nog ‘wat leuks gingen doen’.
Niemand pinde me vast op mijn loze beloftes.
Niemand mopperde.
Niemand was boos.
Er was geen ruzie.

Het was fijn.
Het was rustig.
Iedereen werkte zich het schompes.
Ze stelden vragen en wachtten rustig op hun beurt.
Iedereen was lief.
De observatie-juf zat er een beetje voor spek en bonen bij. Of misschien ook niet…
Ik kon ze wel kussen, mijn lieve klasje.

Ze zijn altijd braaf hoor, het eerste uur. Dan slapen ze namelijk nog half. Ze hebben nog niet gegeten dus de suiker kan z’n werk nog niet doen.
Mensen die het zesde of het zevende uur lesgeven aan deze groep zijn de pineut. Dan is de koek op. Het hek van de dam. Dan zijn de rapen gaar. En de Ritalin uitgewerkt.

Ze zitten midden in de proefwerkweek nu. En die is woensdag afgelopen.
We moeten nog ‘iets leuks’ doen. Want dat heb ik beloofd.
En beloofd = beloofd.

Ik denk dat ik maar een taart ga halen.
Om te vieren dat ze vakantie hebben.

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Sangria

Tweeëntwintig jaar geleden stapte ik voor het laatst in een vliegtuig. Ik was in Tanzania met Moraa...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!