Naar iets op zoek?
Categorie

Blog

Dit is een vacature

Author:

‘Onze regisseur stopt ermee’, zei m’n broer 17 jaar geleden. ‘We zitten aan jou te denken’.

Met plezier maar vooral met bewondering keek ik al een paar jaar naar de voorstellingen van Sinterklaas. Hoe knap dat altijd in elkaar zat. En hoe mooi de liedjes waren. Ik was fan van ‘de Kriebels’.

Ik lachte hem hard uit. ‘Dat kan ik toch nooit?’

‘Ach Lien, dat kan jij best. Het stelt niet zoveel voor hoor! Je hoeft eigenlijk alleen maar te zeggen dat ze moeten stoppen met buurten en dat we gaan beginnen’.
Ik dacht er even over na. Ik besloot het maar te proberen. ‘Oké dan’, zei ik. ‘Maar dan samen met jou’.
Dat vond hij goed.

Ik vond het doodeng. Ik mocht werken met een club mensen waar ik enorm tegenop zag.
Stuk voor stuk rasacteurs met gevoel voor humor, creativiteit en een enorme bevlogenheid.
Al snel voelde ik me erg thuis in de club. Het hele jaar door werken we aan een mooie voorstelling die zo rond 5 december 9 keer te zien is in de Enck in Oirschot.

Ik heb m’n hart verpand aan deze club. Niet alleen de acteurs, maar de hele bups die ervoor zorgt dat het Sinterklaasfeest een echt mooi evenement wordt. 17 jaar lang heb ik met heel veel plezier mijn ziel en zaligheid in de club gegooid. We hebben samen mooie voorstellingen gemaakt. Maar soms moet je keuzes maken.

Ik heb er lang over nagedacht. Gewikt en gewogen.
Na 17 jaar heb ik besloten om te stoppen. Met pijn in mijn hart natuurlijk. Maar het is mooi geweest. Ik ga uitkijken naar nieuwe uitdagingen. Kijken wat er op m’n pad komt.

En nu zoeken we een nieuwe regisseur.
Ja. Je leest het goed.

Dit is een vacature.

We zoeken iemand met een groot hart voor Sinterklaas, Julio, Pedro, Mario en Piccolo. Iemand die kan organiseren. Iemand die leuk is met kindpietjes en niet bang is om af en toe te bellen met Meneer Gerard of een Kornuit van het orkest. Iemand die kadootjes kan inpakken en leuk kan neerzetten. Iemand die, ook wanneer het heel gezellig is, heel hard kan roepen ‘Kom jongens, we gaan beginnen!’
Iemand die elke dinsdagavond vrij is, en rond Sinterklaas wat tijd over heeft.
Iemand die creatief is, gezellig, gemakkelijk in de omgang en van aanpakken weet.
Iemand die snel de theatertrappen op- en af kan rennen. Iemand die het schuifje van het zaallicht kan bedienen en dol is op mandarijntjes in Sinterklaastijd. Iemand die heel goed de tijd kan bewaken en zaalpieten kan toespreken. Oh. En je moet snel kunnen typen.

Tussen maart en de zomervakantie ben je aanwezig bij het schrijven van het stuk. In de zomervakantie mag je daarvan bijkomen. En na de zomervakantie ben je elke dinsdag beschikbaar voor de repetities. In de week van de voorstellingen heb je wat extra avonden waar je aanwezig bent bij de doorlopen in de Enck. Je doet klusjes en zorgt dat alles geregeld is. Dat hoef je natuurlijk niet alleen te doen hoor! Iedereen helpt. En dat is fijn.

Deze leuke taak is op basis van vrijwilligheid. Fijn toch? Dat je wat kan betekenen voor de Oirschotse kinderen en hun ouders? Dat je op een leuke manier onderdeel bent van cultuur in de samenleving? Dat je je nuttig maakt voor de maatschappij? Dat je af en toe eens mag appen met Sinterklaas?
En geloof me. Het is echt ontzettend gaaf om te doen!

Lijkt dit je iets voor jou? Stuur dan even een mailtje. Schrijf maar op waarom jij denkt dat jij de perfecte kandidaat bent. Mijn emailadres is fermevrouw@live.nl

Ik zal je niet aan je lot overlaten hoor. Ik ga je helpen!

het Kakkerige Kaklijstje

Author:

Toen ik Lief leerde kennen, bleek al snel dat we samen een soort Queen-aversie hebben. En dat er véél meer muziek is die we niks vinden. Regelmatig zet een van ons de radio demonstratief op een andere zender. Al vroeg in onze relatie zijn we dan ook begonnen aan het Kakkerige Kaklijstje. Dat is een lijstje met muziek die we afzetten als het op de radio is. Een lijstje met platen die we nooit aan zullen vragen bij de DJ. Een lijstje met nummers waar we bozig, naar, vervelend of misselijk van worden.
‘Hotel California’ van de Eagles staat met stip op 1. Lees meer

Kektus.

Author:

Er was dus een geheim project. Ik schreef erover, een paar maanden geleden. Als je dat gemist hebt kan je dat hier teruglezen.

Jullie waren best nieuwsgierig. Dat geeft niks. Dat zou ik ook zijn. Ik kan totaal niet tegen geheimen die écht geheim moeten blijven. Als je een geheim hebt, kan je dat beter niet tegen mij zeggen. Want dan vind ik dat ik het mag weten. En als dat dan niet mag, dan vind ik je flauw. Ik haat dat.
Nu was ik zelf de boosdoener. Even een leuk geheim droppen en verder nergens over praten. Foei, Ferme Vrouw!

Anyway.
Ik mag het geheim eindelijk onthullen.
Ongeveer een jaar geleden werd ik gebeld. Of ik mee wilde werken aan een nieuw blad. De naam was nog niet bekend maar het plan was dat er een vernieuwend, eigentijds blad zou komen. Met interessante, mooie artikelen. Een kwaliteitsblad. Maar het was nog allemaal onzeker. Want ondernemers moesten nog benaderd worden. En er moest nog blijken of er animo was.
Of ik, áls het allemaal door zou gaan, een column wilde schrijven. Dat wilde ik natuurlijk wel doen.
Er werd gebrainstormd en gedacht. Plannen werden gemaakt. Er werd onderzoek gedaan en ja hoor… na een paar maanden was de kogel door de kerk. De Kektus was geboren.

Kektus ploft binnenkort bij iedereen die in de Beerzen, Oirschot en Spoordonk woont op de deurmat. Hoera!

Het is nog allemaal een verrassing natuurlijk. Wat er precies in staat. En hoe mooi het eruit ziet en zo. Maar ik kan je verzekeren: het is enorm lekker voor bij de kachel op een donkere winteravond. Met thee of warme choco. Of op het strand op een hete zomerdag. Met een cocktail of een spaatje rood. Of gewoon aan de keukentafel. Of op de plee. Of in de trein.

En ik sta erin. Samen met mijn blogbuurvrouw Margot (van Ziezomargot). Een over-en-weer-column dus. We schrijven brieven naar elkaar. Brieven over allerlei onderwerpen. De fotosessie waar ik over schreef, was om wat fotootjes te maken om het zaakje wat op te leuken. We hadden lol.

Ik kijk uit naar de 23e november. Dat is nog 5 dagen.
Ben zó benieuwd hoe het er uitziet…

Jullie ook?

Oh. En in verschillende winkels in Oirschot, Spoordonk en de Beerzen is een gratis klikosticker te krijgen. Even je huisnummer erop schrijven en je kliko is voorgoed opgeleukt. Met een prikkelende Kektus.
(Wel snel zijn, want op is op. Zo gaan die dingen).

de klauw.

Author:

Afgelopen 1 november waren we 2,5 jaar samen; mijn allerliefste en ik.
Na een gezellig feestweekendje weg dacht ik dat Lief wel klaar was met de cadeautjes. Maar er zat nog wat in de pijpleiding. Ik moest nog even wachten; het was nog niet helemaal klaar.

‘Je zult het wel niks vinden’, zei hij.
‘Waarom koop je het dan?’ vroeg ik.
‘Omdat ik het vet vind’, zei hij. En toen moest hij lachen.
Ik haat dat. Van die aangekondigde verrassingen. Bah. Lees meer

Sangria

Author:

Tweeëntwintig jaar geleden stapte ik voor het laatst in een vliegtuig. Ik was in Tanzania met Moraal. We vlogen terug naar Nederland. Ik slikte Lariam en was daardoor zo paranoïde als de pest. Buiten dat, ging ik kapot aan heimwee en had me op de heenreis al laten verzekeren dat we na de landing op de terugreis metéén door naar huis zouden gaan. Lees meer

Kadootje

Author:

De Enck had een benefietavond. Bandjes speelden belangeloos en de opbrengst gaat naar het theater. Ik was er zelf niet bij, maar ik wist dat er nog een leuk nieuwtje in de pijplijn zat. Ik mocht er met niemand over praten. Dat deed ik natuurlijk ook niet. Maar ik had wel de lokale verslaggeefster van het Eindhovens Dagblad ingefluisterd dat er iets moois zou gaan gebeuren. Lees meer

Op de valreep

Author:

‘Wil jij even deze ouders bellen en vragen of wij hun telefoonnummer aan PSV mogen geven. Hun kinderen mogen volgende week de vlag dragen. Bij de wedstrijd in de Champions League.’

Ik kreeg een briefje in m’n hand gedrukt met twee namen. Ik moest nog even graven… ik had kennis gemaakt met de klas voor de zomervakantie. Maar die was zo lang en heet, dat ik even niet meer wist om wie het ook weer ging.
Het eerste telefoontje was in dit geval naar een verzorger. Hij was laaiend enthousiast. Het was een leuk telefonisch kennismakingsgesprek. Ik kijk nu al uit naar de eerste ouderavond.

Het tweede telefoontje had wat meer voeten in aarde. Ik had 4 telefoonnummers in Magister staan, maar er werd nergens opgenomen.
Ik besloot een mailtje te sturen.

Dinsdag had ik nog geen reactie. Ik besloot de jongen zelf naar het juiste telefoonnummer van zijn ouders te laten vragen. Helaas. Het was offerfeest en de jongen was niet op school.
Ondertussen belde PSV ‘of het al gelukt was’. Nee dus. But I was working on it.

Woensdag dan. Zijn ogen straalden toen ik het hem vertelde. YES! De vlag dragen! Wat kunnen jongetjes blij zijn, zeg!
Ik zei dat we eerst z’n moeder moesten spreken voor toestemming. Of hij morgen een nummer wilde meenemen waarop ze bereikbaar zou zijn. ‘M’n moeder is op vakantie. Mag het ook van m’n vader zijn?’

Ondertussen had PSV al 3 keer gemaild, gebeld én geappt of het zou gaan lukken. Ik legde de situatie uit. ‘Ik moet het eigenlijk vanmiddag weten’, zei de lieve juf van PSV. ‘Anders moeten we op zoek naar een andere jongen.’

Voor hij woensdag naar huis ging snelde ik nog naar de jongen toe. ‘Je vader MOET meteen uit school bellen. Meteen. Uit school. Zeg je dat tegen hem?’
‘Ja juf’.
‘Niet vergeten hoor! Anders gaan ze iemand anders zoeken’.
‘Wilt u het op een briefje schrijven?’ vroeg de jongen. Ik pakte een geel plakbriefje en noteerde de boodschap.
‘Mag het op een proefwerkblaadje? Dat voel ik beter in m’n broekzak zitten’.
Voor de zekerheid zette ik óók nog een groot groen kruis op zijn hand.
De jongen snelde naar huis.

PSV werd ongeduldig. Begrijpelijk. Dingen moeten geregeld worden. Het was inmiddels donderdag.
Tegen half vijf kwamen vader en zoon naar school. Ik was er niet dus een collega nam het telefoonnummer aan.

PSV en ik hadden afgesproken dat er voor vrijdag 11.00 uur contact moest zijn met ouders. Daarna zou het over gaan. Meteen om 8.00 uur hing ik in de telefoon. Er werd niet opgenomen! De wanhoop was nabij. Ik zag de bui al hangen.
Ik had nog 3 uur de tijd. Het enige wat ik nog kon bedenken was om hem meteen als hij op school aan kwam, weer naar huis te sturen. Om een telefoonnummer te halen wat wél werkte.

Wéér verscheen hij niet op school.
De mentor-moed zakte me een beetje in de schoenen. Zo sneu als dit niet door zou gaan!

Gelukkig belde vader een paar minuten later. Hij mocht mee naar PSV hoor!

Het heeft me wat stress gekost. En dat terwijl ik me voorgenomen had ‘rustig aan’ te beginnen de eerste schoolweek.

Ik kon met een gerust hart weekend gaan vieren.
Op de valreep kwam het goed.

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Dit is een vacature

Dit is een vacature. ...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!