Naar iets op zoek?
Categorie

Blog

Dikke tranen

Author:

Eigenlijk moet ik wiskunde oefenen.
Ik. Die al dyscalculie had voordat het überhaupt bestond.
Ik ga een opleiding doen. Of eigenlijk móet ik een opleiding doen. Ik moet mijn bevoegdheid halen om les te mogen geven op het VMBO.

Huh? Lien? Jij staat toch al voor de klas?
Ik sta inderdaad al 15 jaar les te geven op een VMBO. Een geweldige school voor kinderen met allerlei leerproblemen en stoornissen als autisme en ADHD. Ze hebben extra begeleiding nodig. Ik ben mentor en geef biologie en Nederlands.
Er is vooralsnog niks aan de hand. Ik sta boven de stof en leerlingen halen meestal mooie resultaten. Ouders zijn tevreden, net als collega’s en leerlingen. En ik zelf natuurlijk. Ik heb de leukste baan die er is. Meestal dan he?
Lees meer

Hypnotherapeuten

Author:

Hypnose is iets voor geitenwollensokkenmensen. Voor zweverige types die in een paarse jurk op blote voeten door het bos dansen.
Of voor gasten die het leuk vinden zich voor schut te laten zetten op een podium door een kip na te doen en citroenen te eten alsof het aardbeien zijn.
Hypnose is vaag en onmogelijk. Doorgestoken kaart. En een hypnotiseur kan je natuurlijk van alles wijs maken en aanpraten. Als je niet oplet, dan zijn straks je geld en pinpas ook nog verdwenen. En wat als je er niet uit komt? Lees meer

Bikkels

Author:

Aanstaande donderdag gaat Moraal de Alpe d’Huez op. Misschien wel een paar keer. Ze gaat met een groepje. Een groepje Bikkels.

Afgelopen tijd is er veel geïnvesteerd in trainen. Er moesten kilometers gemaakt worden. Moraal en Silencio zijn op vakantie gegaan. Of ja, vakantie… Keihard bergen op fietsen, bepakt en bezakt, is voor hen vakantie. Voor mij niet.
Voor mij is vakantie iets met luieren en zon en eten en stadjes en dorpjes bekijken. Maar dat terzijde.

Moraal en Silencio hebben daar lol in. Silencio heeft een route uitgestippeld met veel bergen en prachtige natuur. Moraal laat dat met een gerust hart aan hem over. Moraal hoefde alleen maar een vette nieuwe fiets te kopen. Ze heeft, zoals op andere fietsvakanties, weer twee (!!) onderbroeken ingepakt. Misschien een tandenborstel en wat tandpasta. Maar meer dan het hoognodige zal het niet zijn geweest.

Afzien op vakantie dus. Afzien voor het goede doel.
Afzien om deze vreselijke ziekte de wereld uit te trappen. Te voet of op de fiets.

Er moest geld komen. Heel veel geld. Het groepje Bikkels heeft er alles aan gedaan om zoveel mogelijk bij elkaar te sprokkelen. Benefietsavonden met mooie prijzen, dikke veilingitems en goed eten. Half Oirschot was vrijwilliger. Bij de VandeOirsprong kon je Alpe d’Huzespaks-bier kopen en in veel winkels stonden boxen waar je geld kon doneren. Als je flink doneerde mocht je naam bij Moraal op haar nieuwe fiets. Kon je ook een beetje meefietsen. Dat heb ik gedaan natuurlijk. Lekker makkelijk de Alpe op, achterop.
Er kwam geld binnen. Heel veel geld. In totaal heeft het groepje Bikkels 103.500 euro opgehaald. Gigantisch. En terecht.

We appen af en toe, Moraal en ik. Als er wifi is. Dan stuurt ze plaatjes van bergen en sneeuw. Van biertjes op het terras en bloemetjes.
Ze hebben het fijn samen. Een paar dagen geleden kwamen ze aan op de Heilige Grond.
Momenteel bereidt de groep zich voor. Ze hebben hun helmen beplakt met roze stickers. Ze zorgen goed voor zichzelf. Ik zag foto’s van massagetafels en gezellige eettaferelen. En ja hoor, ze waren zelfs op het NOS-journaal te zien.

Nog een paar dagen trainen met de hele bups en dan gaat het morgen écht beginnen.
Ontbijt om drie uur in de ochtend, starten om vijf.
Donderdag volg ik de groep via een app. Toevallig geef ik les aan een van de kinderen van iemand die meefietst. We gaan tijdens de les natuurlijk kijken hoe de Bikkels van ‘Klimmen voor Leven’ het er vanaf brengen. Tussen de uitleg over ‘voortplanting’ en ‘hoe dat dan allemaal moet’ door.

Ze gaan de Alpe op. En dat is knap. Want de berg is loodzwaar. Steil en haarspeldbochtig.
Sommigen zullen 1 keer gaan. Anderen 6 keer.
Wandelend of fietsend. Ik doe het ze niet na.

Diep respect en heel veel succes voor het groepje Bikkels uit Oirschot.
Want dat zijn het.

Time flies…

Author:

Ik had al 4 jurkjes aan gehad. En ook weer uitgetrokken. Te strak. Te vrolijk. Te sexy. Te ‘niet-Lien’.
Het zou een van de eerste mooie dagen van 2016 zijn. Mijn benen zaten in de FakeBake en waren lekker bruin.
Die nieuwe cowboylaarzen wilde ik eigenlijk ook wel aan. Mijn kuiten waren net iets te dikkig voor een jurkje met laarzen. Een broek dan maar?
Broek aan. Shirtje? Of toch nog te koud? Jasje aan? Of mee? Of nee wacht… een vestje is leuker.
Of toch maar een rokje?
Ik was al bijna overspannen voordat ik naar Eindhoven ging. Daar hadden we afgesproken. Het werd een broek. En een shirt. En m’n cowboylaarzen.
Mijn leren jackie had ik in de hand.

‘Wat denk je? Keertje checken of we elkaar in het echt ook zo leuk vinden?’
Hij had al vaker aangestuurd op een ontmoeting. Ik wilde eerst nog even texten. Maar ja. Dat deden we nu al drie weken…
‘Zullen we dat morgen dan maar doen?’ Ik checkte mijn agenda. Zondag 1 mei. Ik moest mijn ouders ophalen uit Den Bosch om 12 uur. Om 1700 uur moest ik met Nachje op de fiets naar Oirschot zitten want mijn verjaardagscadeau zou verzilverd worden.
Al m’n vriendinnen zouden daarbij zijn. Tuinkabouter, Bloempje, Nachje, Q en Moraal natuurlijk.
Ik twijfelde.
‘Dat moet dan tussen 1400 en 1600 uur.’ zei ik.

Twee uurtjes. Dat was niet zo lang. Aan de andere kant… de laatste dates die ik had, waren nou niet echt om over naar huis te schrijven. ‘Misschien wel handig.’ dacht ik nog. ‘Als er weer geen bal aan is, dan kan ik ook zeker om 1600 uur weer weg’.

We spraken af. Op een hip terras.

Door het geklooi met de kledingkeuze moest ik haasten. Toen ik in Eindhoven aankwam, bleek tot overmaat van ramp dat PSV moest voetballen. Nergens een fatsoenlijke parkeerplek en de stad stroomde over van volk.

‘Kak, PSV’ appte ik hem. Ik was te laat. Ik ben nooit te laat. Ik heb ook een hekel aan laatkomers.
Ik zocht me suf op het vreselijk drukke hippe terras. Ik zag niemand die ook maar een béétje leek op de foto van Tinder.
‘Ik zit bij Caroussel. Met één r’, typte hij terug. ‘Is dat goed?’

‘Nou eigenlijk niet,’ dacht ik bij mezelf. Maar het was niet anders.

Ik zag hem zitten. Van een afstandje zag hij er in ieder geval goed uit. Ik liep naar hem toe. Ik tikte op zijn schouder en noemde zijn naam. Mijn hart bonsde in mijn keel. ‘Hey Lien! Ik zat nog wat met m’n telefoon te klooien’. Dat waren zijn eerste woorden.
We bestelden een wijntje en waren los.

De tijd vloog voorbij. Voor we het in de gaten hadden was het 1600 uur. Ik moest gaan en baalde daar echt van. ‘Misschien moeten we nog maar eens afspreken?’ vroeg ik voorzichtig. De kans op een blauwtje is groot natuurlijk. Hij zou kunnen zeggen: ‘Nou… ik bel je wel’. Of zo.
Hij moest lachen.
‘Misschien moeten we dat misschien er maar af laten.’, was zijn antwoord.

PSV won met 6-2 van Cambuur.
Het was een mooie dag.
Vandaag een jaar geleden.

Zen

Author:

We hadden een keukenblad besteld. Bij Ikea. Een stenen blad met zwarte kookplaat en zwarte spoelbak. Onderbouw. Het zou 4 februari geleverd worden. We moesten nog een maandje wachten.
Twee weken van tevoren hakte Lief de tegeltjes uit de keuken. Diezelfde middag belde Ikea. De zwarte spoelbak kon niet geleverd worden want er was gedoe mee. Ik hou niet van gedoe dus ik cancelde de hele bestelling.

Zo begon een lange zoektocht naar een mooi en deuglijk aanrechtblad. We checkten internet. We reden naar Tiel. Daar bleek al snel dat een blad van Ikea ‘niks’ was. Het zou verkleuren ‘want het kwam allemaal uit China’, aldus de mevrouw van de Keukenboer. Ik was een beetje bij dat de hele bestelling gecanceld was.

We bekeken honderden werkbladen. We kregen advies. Over de beste steen en de fijnste afwerking. Over polijsten of niet. Over stootpuntjes en valschade. Over opdikken of afhogen. Of zoiets.
Over ervaringen met keukenbladen 10 jaar na levering. Over het zelf slijpen met een slijptol. Over wasbakken die er in de showroom heel mooi uit zien maar thuis gewoon een dikke kitrand hebben. Over vlekken van olijfolie en plekken van pannen.
Mensen waren vreselijk voor ons in de weer.
Ik wist wel ongeveer wat ik wilde dus ik koos een mooi werkblad uit. Het werd iets composiets. Dat stond leuk bij de tegeltjes uit m’n vorige verhaal.

Ik wilde persé een zwarte spoelbak. Liefst nog met een restbakje. De mevrouw van de Keukenboer in Tiel deed er heel denigrerend over. ‘Oh’, zei ze, ‘je wilt zo’n bakje waar altijd alleen maar een vaatdoekje in ligt?’
Precies. Dat wilde ik. En dan in het zwart.

Maar er kwam wéér gedoe. Want in die spoelbak die ik wilde zat geen kraangat. En een los kraangat ging niet. Iets met maten en afbreken en garantie of zo.
Ik had me al neergelegd bij een goedkopere variant. Inleg en RVS. Niet zo mooi. Maar uit onderzoek op internet bleek dat de bak die ik wilde niet bestond.
‘Laat maar’, dacht ik nog. ‘Roestvrijstaal is ook leuk.’
Lief gaf niet op. Hij zocht door.

Het duurde weken. We stuurden offerte-aanvragen naar verschillende keukenboeren in het land (Ja mensen… dat loont echt de moeite). Ondertussen brak Lief z’n hoofd over mijn diepgewortelde dubbele zwarte spoelbakkenwens. Voor m’n vaatdoekjes.
We belden en kregen technische mensen aan de lijn, die dan weer dingen moesten uit gaan zoeken.
We wachtten en checkten elke dag de mailbox.

En gisteren gebeurde het. We kregen de offerte binnen waar alles op stond wat ik wilde. Precies goed en mooi en goedkoop en alles.
We belden nog één keer met de Keukenboer. En toen was alles geregeld.
De kogel was door de kerk.

Wat een opluchting.
We hoeven niet meer na te denken over iets wat beter of goedkoper is. En of het technisch gezien allemaal wel kan.
We zijn weer helemaal zen. Of nou ja… Er moet nog getegeld en gestuukt. En een nieuwe bank. En een nieuw vloerkleed.

Oh. En dat bedrijf van de opmerking over het vaatdoekje is het natuurlijk niet geworden he? Maar dat snappen jullie wel.

Geen punt

Author:

Toen Nummer 2 en ik in ons huis gingen wonen, zaten er van die simpele, goedkope witte Mimosa tegeltjes tegen de achterwand van het aanrechtblad.
Lelijk. Maar goed genoeg ‘voor even’. Nummer 2 is inmiddels gone en ik woon er alweer een jaar of 15. Nog altijd kijk ik tegen die witte tegeltjes aan. Een jaar of wat geleden heb ik ze opgepimpt. Met speciale stickers voor tegeltjes. Afbeeldingen van schalen spaghetti, theepotten en gezellige taartjes. Ik vond ze toen mooi. Al een lange poos zitten ze me in de weg. Ze zitten er goed op, want ik krijg ze er niet meer afgepeuterd. Lees meer

Panterprint bankje

Author:

Ooit kreeg ik van mijn ouders een bank. We liepen Montél binnen en ja hoor, daar stond hij. Ik was er meteen verliefd op.
Een schattig panterprint bankje met lieve pootjes en mooie rondingen.

Ik hoefde er niet eens op te zitten. Ik wist meteen dat het de mijne was. Hij paste prima in ons huis. Ik vond stijl belangrijker dan comfort. Lees meer

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Hoera, ik sta voor de klas!

Een hele poos geleden gaf ik gehoor aan een oproep op Facebook. Dat doe ik bijna nooit. Maar deze wa...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!