Naar iets op zoek?

Eenzame fietsers

Author:

Oudste broer bouwt podia. Hij is een ‘Man van Staal’. In 2013 moest hij het start- en finishplatformpje bouwen voor het NK Tegenwindfietsen. Niemand had daar nog ooit van gehoord. Er stond een oproep op Twitter; ‘deelnemers gezocht’. Het was de eerste keer. In Zeeland. Op Neeltje Jans. Fietsen over de Oosterscheldekering. Tegen de wind in, welteverstaan. Lees meer

Leesbrilleke

Author:

Ik was een meisje met -8 en -9 en een hele dikke grote kunststof bril. De ‘slijptechnieken’ waren nog niet heel vergevorderd toen ik acht jaar oud was. Ik had zo’n bril, die je nu in de carnavalswinkel kan kopen. Waar je héle kleine oogjes in krijgt. Voor lul en Echt. Niet. Sexy. Lees meer

Moeilijke voeten

Author:

Ik denk dat ik later een ‘vrouw met moeilijke voeten’ word. Je ziet ze wel eens lopen. Of strompelen, eigenlijk.
Vrouwen met wat blauwige, dikkige voeten. Ze kunnen ook rood zijn. Die vrouwen hebben geen enkels. Of nou ja, die zitten er natuurlijk wel, maar je ziet ze niet. Want er wordt vocht vastgehouden. Lees meer

Adidas-slippers

Author:

De eerste week van de vakantie zou het gebeuren. De raamkozijnen die ik in de meivakantie in de grondverf gezet had, zouden worden afgelakt.
Dat grondverven was niet helemaal goed gelukt, maar ach… de lak zou veel goedmaken. Een mooi glanzend laagje, dat helpt vást. Dacht ik. Lees meer

Lieve Moedertjes

Author:

Waar zouden we zijn he? Zonder onze moedertjes. De vrouwen die ons na een lange, zware zwangerschap op de wereld gezet hebben. De vrouwen die pijnlijke bevallingen doorstaan hebben (‘Maar toen we er eenmaal waren, waren ze dat snel weer vergeten 😉 )
Vrouwen die de gebroken waren door de slapeloze nachten met kots en zieke snotneuzen.

Ze verschoonden onze luiers en onze bedjes. Ze verwarmden onze flesjes en pureerden onze worteltjes.
Ze leerden ons praten, lopen en fietsen. Met vallen en opstaan. Ze gaven kusjes op pijntjes en plakten pleisters op de wondjes. Brachten ons naar de zwemles, kookten onze maaltjes en deden onze was. Ze knipten onze nageltjes en keken met ons naar de televisie op zaterdagavond. Jaja. Met natte haartjes in onze pyjamaatjes op de bank.
Ze waren gezelligheid. Ze verstopten eieren en zorgden voor een leuke Sinterklaas. Ze pakten uit met Kerst en regelden kostuums voor carnaval.
Ze hielpen ons met huiswerk. Ze smeerden onze boterhammen en leerden ons later hoe we dat zelf moesten doen. Ze hielpen met het maken van surprises. Ze schreven lieve briefjes voor in de broodtrommel en stuurden leuke kaartjes als we op kamp waren.

Wijze lessen kregen we. Over lief zijn voor elkaar en geduld hebben. Over behulpzaam zijn en iets voor een ander over hebben. Ze leerden ons incasseren en delen. Over goed voor jezelf zorgen. Over sparen en zuinig zijn. Over wat verstandig is en wat niet. Ze waarschuwden ons voor de gevaren in het leven. Ze behoedden ons voor kwaad.

Ze sleurden ons mee naar de kerk, het bos, fietstochten of andere saaie dingen. Ze gingen met ons winkelen, naar de Efteling en naar de bioscoop. Ze organiseerden dagjes naar het strand en vakanties. Ze stopten af en toe wat lekkers toe. Of geld. Ze zaten klaar met een bakje thee als we uit school kwamen.

Ze zeurden. Dat we te laat thuis waren. Dat we te weinig aan school deden. Dat we onverstandig met ons geld om gingen. Dat we ongezond aten. Dat we ons bed moesten verschonen en onze kamers op moesten ruimen. Dat we onze orgeloefeningen nog niet gedaan hadden.
Dat we niet mochten roken en drinken en met vreemde mensen mee mochten gaan.
Ze mopperden. Dat de cijfers niet goed waren. Dat het een puinhoop was op onze kamers. Dat er steeds maar 1 sok in de was zat. Dat we die lievelingsbroek nu echt weg moesten gooien omdat hij van ellende uit elkaar viel.
Maar ach. Ze bedoelden het goed en het was allemaal uit liefde.

Ze leerden ons onze eigen boontjes te doppen. Zelfstandig te zijn. Voor onszelf te kunnen zorgen.

Ze weten alles. Hoelang aardappelen moeten koken en hoe je appeltaart moet bakken.

Ze wisten precies waar de spullen lagen die we kwijt waren.
Ze waren er altijd. En overal. Als we liefdesverdriet hadden. Of gedoe bij de gynaecoloog.

En als we dan zelf al bijna oud zijn, zijn ze er nog steeds.
We kunnen altijd bij haar terecht.

Dank je wel lieve moedertjes.
Dank je wel dat jullie er zijn. Of waren.

Zeven kleuren stront.

Author:

NATUURELEMENTEN
Ik dacht dat ik muizen had. De eerste tekenen ontsproten zich op mijn vensterbank. Er vielen elke avond wat ‘natuurelementen’ door een kier in het plafond naar beneden. Zand, stof, ondefinieerbare korreltjes en op een dag ook muizenpoepjes.
Ik hield het angstvallig in de gaten. Ik hoorde geluiden. Het zweet brak me elke avond opnieuw uit.

Ik ging op onderzoek. Stoer he? Wel overdag hoor. En met keiharde muziek aan. De akeligste klus deed ik met Lief samen. De kasten onder het dak in mijn slaapkamer werden vakkundig leeggehaald. Er lag niks. Ik zag nergens poepjes en er was niet geknaagd aan mijn archief van carnavalsattributen en ook de doos met oude rapportjes en kindertekeningen was nog onaangeroerd. Ik was gerustgesteld.

Voor de zekerheid heb ik m’n keukenkastjes helemaal uitgemest. Ook daar geen enkel spoor van knaagdieren.
‘Nee Lien, hier zit echt NIKS.’ Ik stelde mezelf gerust.

SPAANS BENAUWD
Toch kreeg ik het elke avond weer Spaans benauwd, wanneer ik op de bank zat en er vielen nieuwe natuurelementen én muizenpoepjes naar beneden. Ik hoorde ook getrippel. Dacht ik. Maar dat kon ook de wind zijn. Ik werd een beetje paranoia. Elke ochtend poetste ik braaf de vensterbank weer schoon. Dramatisch was het. Beangstigend.

GEEN MUIZEN
Toen ik op een avond op de bank zat, werd mijn aandacht getrokken naar de schutting. Twee dikke ratten liepen rustig op en neer. RATTEN!! Een schok ging door mijn lijf. Ik vloekte wat, paniekte naar Lief en installeerde me op een strategische plek zodat ik het allemaal goed kon observeren. Het was een soort van horror-achtige theatershow. Een psychologische triller. Van de schutting naar mijn dakgoot, terug naar de schutting richting de tuin van de buren. Het ritueel herhaalde zich een paar keer. Ik belde de buurman en die inspecteerde de smalle, diepe gleuf tussen mijn schutting en zijn huis. Ja hoor. Daar zaten 2 ratten. Er was geen nest. Maar het was een duidelijke ‘gang’. Van MIJN huis, MIJN dakgoot, naar de tuin van de buurman. En dan eindigde de show in MIJN dakgoot. In MIJN huis. Boven MIJN hoofd.
Lief belde de rattenbestrijding.

DE RATTENVANGER
De volgende dag om 6.45 uur ging de bel. ‘Ik ben wat vroeg, is dat erg?’ Het was de Rattenvanger. Een leuke man. Hij kwam me helpen. Mijn redder in nood. De held van de dag.

Na een korte inspectie dacht hij dat het de zwarte rat was. ‘Daar moet je voor oppassen. Die wil naar binnen.’ Het huilen stond me nader dan het lachen.
De Rattenvanger plaatste 2 klemmen en donderde een zak gif op de plek waar ratten liepen. Veilig voor vogeltjes en andere onschuldige diertjes. Dat wel. Verder kreeg ik de opdracht om een dikke kier bij de dakgoot op te vullen met pannensponsjes. ‘Daar beginnen ze niet aan,’ verzekerde de Rattenvanger me.

BABY’S
Een paar dagen geleden meldde de buurman dat hij 2 ratten zag lopen in zijn tuin.
Ze hadden duidelijk van het gif gegeten en waren suffig en sloom. De buurman heeft ze vakkundig en heldhaftig afgemaakt. Hij denkt dat het baby’s zijn. Ik stuurde een foto naar de Rattenvanger. Het idee dat het zwarte ratten zijn, klopt.

De Rattenvanger vertelde dat ratten eerst vreemd voer aan hun baby’s geven. Als die het overleven, dan pas beginnen ze zelf aan het maaltje. Ik vind dat shocking.

Anyway.
Sinds de twee dode baby’s is het wel stil onder het dak. Er zijn geen natuurelementen meer op de vensterbank gevallen en ook het getrippel is opgehouden.
Maar ik vertrouw het voor geen cent.
Als de baby’s dood zijn, leven de ouders nog. En Middelbeers werkt aan het riool. Ook niet echt helpend.
Ik schijt echt. Zeven kleuren stront.

Succes.

Author:

Het raamwerk aan de buitenkant moet geschilderd. Tot een paar jaar geleden rende ik dan naar Oom Tinus. Maar die is niet meer.
Tinus heeft altijd al het schilderwerk van mijn huis gedaan. Dat was logisch. Hij schildert graag, hij had alle tijd en er nog voor geleerd ook. Lees meer

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Eenzame fietsers

Over m'n broer en zijn deelname aan het NK Tegenwindfietsen. ...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!