Naar iets op zoek?
Posts Tagged for

schrijven

Lieve Margot (brief 6 april 2020)

Author:

Dankjewel voor jouw mooie brief. Dat Kektus niet meer bestaat, is inderdaad geen reden om af en toe nog eens onze harten te luchten. En verder is het natuurlijk altijd leuk om post te krijgen.

Dankzij Magister weet ik precies welke dag het is. Ik zit braaf elke dag lessen te verzorgen voor de kids op school.
Zoals ik me vaak gelukkig prijs dat ik geen kinderen heb, heb ik dat de afgelopen weken ook al duizenden keren gedaan.
Ik word niet afgeleid door baby’s op m’n schoot of schoolkinderen waar ik naast moet gaan zitten om het meewerkend voorwerp uit te leggen of pubers die ik tot 5 x toe uit bed moet rammelen omdat het nu ‘toch echt tijd is om aan het huiswerk te gaan’. Ik kan lekker doorwerken. Dat scheelt.

Verder geniet ik natuurlijk met volle teugen van de zonneschijn. Jammer dat m’n tuin nul aandacht gehad heeft de afgelopen maanden. Het is er ongezellig. Er liggen bladeren en takken en groene aanslag en nieuwe grassprietjes wurmen zich door de voegen van de stoep. Er staan ook (nog) geen plantjes in gezellige kleurtjes. Zo jammer.

Waar ik wel last van heb is dat ik lui ben. Zoveel tijd, zou je zeggen. Als de ‘normale’ werkdag (op afstand) erop zit, kan ik van alles. Kasten uitmesten, keukenkastjes poetsen, slaapkamers opruimen. Ik kan de muren teksen. Of een keer naar de stort rijden voor de zooi die al 10 jaar in de schuur in de weg staat. Gras uit de tegelrandjes krabben. Onkruid wieden.
Maar ik doe het niet. Op een of andere manier ben ik wat lamgeslagen of zo.
Lief en ik vinden dat we elke dag moeten bewegen. Maar ook daar heb ik geen zin in. Toch gaan we. Ik drentel mopperend achter hem aan. Maar als we na een uurtje terugkomen dan ben ik wel serieus blij dat ik toch gegaan ben.

Sinds deze week ben ik ook gestopt met ‘alles’ op TV volgen wat met Corona te maken heeft. Ik was er ineens klaar mee.

‘Je moet ook eens naar een documentaire over eekhoorntjes kijken’, zei m’n moeder. ‘Dat is echt heel leuk!’

En dat is het ook.

De sportschool is gelukkig dicht. Daar mis ik niet zoveel.
Wat ik wel mis zijn mijn kapster, mijn nageljuf, de terrasjes en de feestjes. En lekker uit eten.
Ik heb vreselijk meelij met mensen die niet zo goed alleen kunnen zijn. Of die een eigen bedrijf hebben en nul inkomsten. Met organisaties van evenementen en festivals. Met de mensen die hun ouders niet meer mogen bezoeken. En de mensen die alleen dood moeten gaan en begraven moeten worden. Vreselijk.

Ik denk ongeveer de hele dag aan artsen en verpleegkundigen. In m’n hoofd applaudisseer ik de blaren op m’n handen. In gedachten teken in harten zoveel ik kan.

En verder is het natuurlijk een beetje saai. Ze zijn m’n straat aan het herinrichten. Er komt geen kip voorbij. Behalve graafmachines en andere dingen die me ’s ochtend uit bed rammelen. Het is één grote zandbak.
Geeft niet. Het wordt vast mooi.

Sterkte Margot, met alles.

Liefs, Lien

ps. Margot is degene met wie ik een column had in de KEKTUS. Met wie ik ooit naar Antwerpen ging. Ze stuurde mij een brief vorige week. En ik stuur er eentje terug. Gezellig.

Boodschappenlijstje

Author:

Ken je dat? Spreuken die met de hand op papier geschreven worden? Of eigenlijk getekend. In allerlei lettertypes.
Handlettering heet dat.
Het gaat meestal om diepzinnige zinspreuken. Levensmotto’s. Wijsheden. Dingen die ook op een tegeltje kunnen.
Ik zie ze voorbij komen op Facebook. Het zijn vaak vrouwen op leeftijd die in handlettering een hobby gevonden hebben. Of in ieder geval, deze vrouwen posten dit soort werk op facebook.
Eigenlijk is het niet helemaal mijn kopje thee. Het is zoetsappig, braaf en absoluut niet stoer of ferm.

Toch heb ik afgelopen woensdag een workshop gedaan. Met collega’s.
Niet zozeer omdat ik zin had in zo’n gezapige spreuk op papier gemaakt door mezelf. Wel omdat ik zin had in een leuke avond. Bovendien is de gezelligheid van mijn collega’s altijd zo optimaal, dat het niet echt uitmaakt wat je aan het doen bent.
Ik heb met ze geboerengolft en gebierfietst. We stonden best voor schut. En toch was het leuk.
Mijn collega’s zijn lief. Ik moet vaak met ze lachen.
Het lijstje hing al een poosje in de docentenkamer. Ik besloot me in te schrijven.
Onderaan het lijstje stond: ‘Verzin vast een spreuk die je wil gebruiken’.

Nou. En daar ging het al mis. Ik had niks. Ik had er wel over nagedacht. Ik zocht op Pinterest en spitte de mooiste songteksten door. ‘Beter goed gejat dan slecht verzonnen’, dacht ik. Ik kwam tot de conclusie dat álles wat je dan ook bedenkt, weeïg en zoetig overkomt in handlettering.
Ik was op zoek naar iets grappigs of stoers. Iets stouts of fouts.
Maar alles wat ik bedacht zou er tuttig uitzien in sierletters en met hartjes er omheen.

‘Je moet een boodschappenlijstje doen’. Het idee kwam van Leuke Jongen. Het was eigenlijk een grap. Maar ik vond het een goed plan.
Hij schreef wat hoognodige boodschappen op. Recht uit het hart.

Met het lijstje stond ik afgelopen woensdag in de docentenkamer. De handletteringjuf was leuk. Ze legde uit wat we moesten doen. En toen kwam het aan op onze creativiteit.
Handlettering vergt heel veel precisie, geduld en tijd. En het moet netjes. Ik ben daar niet zo goed in.
Het duurde even voordat ik bedacht had wat, en hoe ik het ging doen.
En toen moest ik toch echt aan de slag. Ik tekende en arceerde me te pletter. Het voelde een beetje als een lange vergadering. Dan zit ik ook altijd te tekenen. Niet uit desinteresse. Ik kan gewoon beter luisteren als ik ondertussen doodles maak. En ik ga niet zitten kletsen met anderen. Beter voor iedereen.
De tijd vloog voorbij.

Of het gezellig was? Nou, ehm…. Het enige wat je hoorde was het geluid van potlood op papier, hoe gumsel weggeveegd werd en geknaag op komkommers en wortels.
Af en toe een diepe zucht.
Er werd nauwelijks gekletst. Alleen maar hard geschetst.
Bijzonder hoor. Elf vrouwen die normaal gesproken hun kwek niet dicht kunnen houden, stil krijgen.
En ja. Het was gezellig.

Iedereen maakte een kunstwerkje. Allemaal even mooi.
Levensmotto of niet.
Want zelfs mijn boodschappenlijstje leek een kunstwerkje.

Over mij

Ferme vrouw | schrijft verhaaltjes | (Sinterklaas)-theater | docente | concerten | festivals | heimwee | wielrennen kijken | sushi | kaas | rosé & thee

RECENTE BERICHTEN

Alibi

Het was december. We hadden sushi gehaald en ineens ging het over cold cases en andere moordzaken. E...

Ja, ik wil een mailtje als er weer een nieuw verhaaltje is!

Twitter

De 10 van Lien!